Jeżeli jesteś aktywną osobą, która angażuje się w swoje przedsięwzięcia całym sobą, idealistą, człowiekiem, który chce zrealizować daną rzecz po mistrzowsku, jak najlepiej – to powinieneś przeczytać dalszą część tej notki. Dlaczego? Bo jesteś kandydatem do tego by wypalić się w tym co robisz.

Zjawisko to, zauważył w harcerstwie, ale po przeczytaniu paru artykułów stwierdziłem, że wypalenie harcerskie nie różni się niczym od wypalenia zawodowego. Proces ten można więc śmiało nazwać ogólnie – wypaleniem, a mówi się o nim wtedy, „kiedy osoby zaangażowane w określone przedsięwzięcie tracą motywację do działania” (red. Monika Rzeczkowska – psycholog). Człowiek wypalony, czuje się wyczerpany psychicznie, fizycznie oraz duchowo. Jeśli mamy wypalenie porównać do ogniska, które najpierw musi się zapalić, by się wypaliło potem do końca, to może podzielić ten proces na etapy zachodzące podczas palenia ognia. Zapalenie, palenie, żar, wypalenie. Efekty wypalenia są jeszcze większe, gdy dane przedsięwzięcie traktujemy poważnie, na tyle że to co robimy w pełni nas satysfakcjonuje, a nawet kochamy to. Z tego możemy wywnioskować, że wypalenie to efekt zmieszania uczucia, którym darzyliśmy dane przedsięwzięcie. Ale jak i dlaczego, postaramy się do tego dojść po kolei, patrząc na ogień.

Zapalenie.
Na początku mówi się, że masz zapał, jesteś w tym dobry, poświęcasz temu przedsięwzięciu całego siebie, lub jakąś część siebie samego. Chcesz się wykazać, ujawnić się, udowodnić, że jesteś w tym bardzo dobry, chcesz być w tym bardzo dobry i jeszcze lepszy. Dzięki swojemu poświęceniu, zostajesz zauważony wśród ludzi, którzy widzą w Tobie kogoś, z kogo można jakiś przykład czerpać. Zaczynasz coraz bardziej wierzyć w to co robisz. Masz coraz nowsze pomysły, zadziwiasz dookoła Ciebie wszystkich, aż wreszcie zauważa to sam Twój przełożony. To właśnie dalsze kontakty z nim, lub nakładanie na siebie więcej obowiązków, będą ważne w tym, co się z Tobą stanie. Teraz w tym momencie następuję kolejny etap.

Palenie.
Twoje nowe obowiązki, które sam na siebie założyłeś, albo przełożony Twój, powoli zaczynają się zauważać w Twoim życiu. Czujesz, że nie dajesz z czymś rady. Co gorsze, Twój przełożony zauważa i mówi Ci, że pewne projekty w Twoim przedsięwzięciu nie wychodzą Ci dobrze. Zaczynasz się denerwować, bo uważasz że tak jak zawsze oddajesz się swoich projektom w pełni siebie. Twoja ambicja nie pozwala Ci na to, żeby ktoś mógł stwierdzić, że robisz coś źle. Zaczynasz na tyle płonąć, że desperacko realizujesz swoje projekty bez względu na wszystko. Rzeczywiście, wychodzą one z dużym efektem, lecz jedna ocena jakieś osoby negatywna, czy też co gorsza – przełożonego, powoduje załamanie. Rozpoczynasz się żarzyć.

Żar.
Twój problem, wynikający z Twojego zaangażowania desperackiego w Twoim przedsięwzięciu zostaje coraz bardziej zauważalny wśród Twojego towarzystwa. Angażujesz się na tyle, że zapominasz o rodzinie, przyjaciołach, a nawet o samym sobie. Mogą również występować również objawy chorób: ból głowy, gorączka, kaszel, przeziębienie, itp. Wynikające z zmęczenia psychicznego i fizycznego. Zaczynasz czuć wykończenie, mimo to nadal robisz, działasz. Już nie odczuwasz chęci zrealizowania projektów w Twoim przedsięwzięciu tylko przymus. Musisz to zrobić, mimo wszystko. Brak chęci, zmęczenie, powodują że Twoje projekty naturalnie nie są już takie jak kiedyś, też to zauważasz.

Wypalenie.
Gdy już zauważasz, że nikt Cie nie wspierał, nie motywował, zwłaszcza ci, na których Ci zależało, ci którzy oceniali Twoje projekty (przełożony), a zdarzało się tak, że zniechęcali Cie – to zaczynasz się przez to wypalać.

This entry was posted on poniedziałek, Sierpień 6th, 2007 at 3:41 pm and is filed under Bez kategorii. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.