Wyjdź w świat, zobacz, pomyśl, pomóż czyli działaj [dewiza wędrownicza]
Te słowa to skondensowana myśl idei wędrowniczej, które są Dewizą Wędrowniczą. To hasło, które dla każdego wędrownika jest nakazem aktywności i służby, zaproszeniem do pracy nad sobą, do szukania miejsca w społeczeństwie i służby.
Gdy jeszcze przebywałem często na kanale IRC w pokoju #harcówka, padł pomysł na stworzenie wirtualnej drużyny wędrowniczej. Najbardziej z tego wszystkiego pamiętam pierwszą zbiórkę, która była właśnie o dewizie wędrowniczej. Jeżeli miałbym stwierdzić co jest istotą wędrownictwa, byłoby mi trudno, najkrócej mówiąc i pomagając sobie już „żyjącym” zwrotem, to powiedziałbym że istotą wędrownictwa jest właśnie Dewiza Wędrownicza. W niej wszystko tkwi, jej słowa są tak skompresowane w cały sens idei wędrowniczej, że wystarczy tylko ją zrozumieć i próba wędrownicza na naramiennik wędrowniczy nie będzie stwarzała problemu, tak samo jak próba na HO i HR. Najważniejsze jednak jest to, że dzięki tej dewizie, życie wędrownika staje się bardziej świadome, sensowne, atrakcyjne, żywe, szerokie, to dlatego ona jest, to środek, który ma nas rozwinąć, abyśmy się skupili na sobie i na otaczającym nas świecie z naszego punktu widzenia, z naszego serca.
Wyjdź w świat,
Nie można się skupić tylko na sobie, na swoim małym świecie, to niezdrowe, to mało ambitne, to wręcz nudne. Świat jest zbyt piękny by lekceważyć go. Wystarczy czasem obrócić się, rozejrzeć się, wyostrzyć wzrok, wyjść z tego wszystkiego, zrobić krok, pobiegnąć daleko gdzieś, popłynąć niewiadomo gdzie, wspiąć się wysoko w hen, pomaszerować, powędrować tam gdzie tylko możesz – wyjść w świat. Być świadomym tego co dzieje się, co otacza nas, jakie jest, być ciekawym, pytać by uzyskiwać odpowiedzi dręczących nas tematów, ciekawych tematów, wartościowych, ważnych dla nas tematów, poważnych. Wędrować fizycznie, bo w takiej wędrówce często wędruje się w myślach po problemach, wzbudzają się w nas refleksje, zaczynamy się zastanawiać. Wychodzimy w świat. Jeżeli uważasz, że to co masz, swój dom, komputer, piłkę starczy ci, to mylisz się. Nawet ty sam nie zasłużyłeś na to, żeby być zamknięty w takiej nudnej, niezdrowej sferze. Wyjdź w świat, spójrz co jest d alej, dookoła siebie. Otwórz się na świat, daj również i jemu wejść do Ciebie. Otwórz się by mógł też Cie zauważyć. Wyjdź do niego.
Zobacz,
Czasem musisz się zatrzymać by skupić się na czymś, zauważyć coś, a nawet być spostrzegawczym. Nie wszystko jest na wierzchu, nie wszystko jest jednoznaczne, nie wszystko jest podłożone pod rękę. Rozejrzyj się tam gdzie jesteś, spójrz z innych perspektyw, nawet takich o jakich kiedykolwiek nie myślałeś. Zauważ problem, nie tylko Ty go możesz mieć, nie zawsze może się wydawać, że jest tak jak myślisz, nie zawsze jest tak jak podpowiada logika, a nawet uczucia, emocje. Zauważ to, bądź spostrzegawczy w swych sądach, nie podejmuj ich pochopnie. Zauważ też piękno otaczające Ciebie, ludzi, przyroda, zwierzęta. Bądź wrażliwy na otaczającą Cie naturę.
Pomyśl,
Wytęż swój umysł, przemyśl wszystko co Cie otaczaj, co Cie dotyka, wszystko co Ciebie dotyczy, każde słowo w Twoją stroną a zarazem każde słowo, które Ty wypowiadasz. Przemyśl każdy swój czyn. Zastanów się czy to wszystko ma sens, to chcesz zrobić, to co jest, to co Cie otaczaj, to co inny robią, to inni chcą zrobić.
Pomóż,
Widzisz? Zauważyłeś? Pomyślałeś? Teraz pomóż, teraz możesz. Pomóż temu kto tego potrzebuje, bez względu na to czy będziesz coś z tego miał czy nie. Ktoś tego potrzebuje, przecież zauważyłeś, powinieneś mu pomóc, bo możesz, potrafisz, przecież to przemyślałeś. Czasem jednak trzeba zauważyć w sobie coś i przemyśleć a potem równie dobrze pomóc, samemu sobie. Nie tyle co sam sobie pomóc, ale szukać jej. Pomóż jakieś rzeczy materialnej, przyrodzie, ziemi. Ona nas potrzebuje, nikt inny jak człowiek nie może pomóc jej tak dobrze, jak precyzyjnie, tak okazale. Forma pomocy czy to komuś, czy to sobie, czy to czemuś – nie jest istotna. Istotna jest pomoc.
Działaj!
Nie wystarczy wyjść w świat, nie wystarczy zobaczyć, nie wystarczy pomyśleć. Trzeba działać. To najogólniejsze, najpiękniejsze i najbardziej adekwatne słowo – nakaz, które powinien spełnić wędrownik. Nie stój w miejscu – działaj. Możesz, powinieneś, nawet musisz, więc – działaj. To co robisz musi mieć sens, musi być wartościowe, gdy tylko zauważysz to, przemyślisz to – działaj! Nie wahaj się, nie lękaj się, nie bój się. Działaj!