Damian słonek Grzegorczyk

Tak naprawdę moją prawdziwą ksywką, która trwała najdłużej i po części do dzisiaj trwa, jest – słonko. Trochę kłóci się to z moją płcią, dlatego parę osób przekształca ją na ‘słonek’, stąd taka domena, stąd samo moje przestawienie się. A teraz zapraszam do historyjki.

Zaczęło się to w szkole podstawowej, w 4 klasie. Po trzy-letnim systemie edukacji wczesnoszkolnej przyszedł czas na coś poważniejszego, nowe przedmioty, nowi nauczyciele, wyższy poziom. Tak się właśnie stało, a moja klasa (wtedy „D”) do dzisiaj na pewno nie zapomni naszej polonistki, którą mieliśmy przez ostatnie 3 lata Szkoły Podstawowej. Nazywała się Katarzyna Oblamska. Takiej „kosy” nie znałem wcześniej, była bardzo wymagająca, ostra i aż strach było jej coś odpowiedzieć nie tak jak chciała. Bez wahania stawiała negatywne stopnie, bez skrupułów. Cechowała się również tym, że do każdego bez wyjątków mówiła po nazwisku, co jeszcze bardziej malowało obraz kobiety, która robi z nasz żołnierzy-uczniów-języka polskiego. Pewnego dnia zawołała mnie do tablicy abym wyjaśnił coś z gramatycznym i logicznym rozbiorem zdania, które było na tablicy. Nie umiałem, po czym zacząłem się uśmiechać, prawie śmiać. Pani uśmiechnęła się również dodając, że dostanę jedynkę, co mnie jakoś nie zaskoczyło, nie umiałem zasłużyłem na karę i się uśmiechnąłem. Siadając do ławki znów się na patrzyła dodając, że jestem jak „słoneczko” i będę „słoneczko”. Pokazała po raz kolejny uśmiech na twarzy, ale nie zmieniło to mojej sytuacji, bo i tak jedynkę dostałem. Ale od tamtej pory mówiła na mnie: słonko, słoneczko, itp. Uzasadniała to moim optymistycznym podejściem i optymistycznym wyrazem twarzy. Może coś w tym jest? Ksywka troszkę się wpoiła w mojej grupie rówieśniczej, ale nie aż tak, żeby wszyscy zamiast „Damian” mówili na mnie „słonko”. Przyszło to dopiero później. Będąc już wcześniej harcerzem, moja drużyna upadła, moja pierwsza drużyna. Chciałem nadal być harcerzem, więc szukałem gdzieś tego kontaktu. Kolega z klasy złapał i spytał się mnie kiedyś czy też chcę wstąpić tam gdzie on. Bez zastanowienia stwierdziłem, że tak. Była to 91 Drużyna Harcerska „Kolumbowie” prowadzona przez druha Piotra „Łysego” Jaszczyka. Zwyczajem takim było tam, że wszyscy posiadali jakąś ksywę. Drużynowy przed zbiórką po zapoznaniu się ze mną spytaj się mnie czy mam jakąś ksywę. Pomyślałem, że raczej nie, bo większość na mnie mówi „Damian” i uśmiechnąłem się. Drużynowy popatrzał na mnie i powiedział, że będę „słonko”, ni stąd ni z owąd. I tak pozostało, ale jak już wcześniej wspominałem zmodyfikowało się to do odpowiednika męskiego, czyli – „słonek”. Pierwszym, który tego dokonał, był chyba kumpel z liceum, Bax po czym większość kumpli, z którymi mieliśmy wychowanie fizyczne tak na mnie mówiło. Całkiem też możliwe, że pierwszą osobą, która to wymyśliła, był druh „Oskar”, który stwierdził, że nie mogę być „słonko” bo to ksywka dla dziewczyny, a odpowiednikiem męskim do tego byłby wyraz „słonek”. Więc Bax zrobił to z podobną myślą, ale być może nieświadomie. Druh „Oskar” zrobił to świadomie, uzasadniając dlaczego. Dzisiaj jest różnie, albo słonko, albo słonek, ale to zawsze jestem ten sam – ja.

This entry was posted on niedziela, wrzesień 2nd, 2007 at 11:13 przed południem and is filed under Ciekawostki, Pamiętnik znaleziony w starych nutach, Całość. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.