Mieszkając w Bydgoszczy, widząc rzeczywistość jaka tu panuje: praca, szkoła, warunki, mieszkanie – porównuję automatycznie to do sytuacji w moim rodzinnym mieście Ostrów Wielkopolski. W pewnym momencie zacząłem się zastanawiać nad wyborem zamieszkania w przyszłości, po studiach. Bydgoszczy, czy Ostrów Wielkopolski?

Urodziłem się w Ostrowie, tam wyrastałem, chodziłem do przedszkola, szkoły podstawowej, gimnazjum i liceum. W Bydgoszczy studiuję i mieszkam z swoją dziewczyną w celu usamodzielnienia się, poszerzenia swoich horyzontów, nauki. Wychowany zostałem w duchu patriotyzmu już w domu. Ojciec wiele mówił o historii Polski, nie wspominając o innych państwach. Opowiadał wszystko podkreślając wagę świadomości pamięci o swoim kraju. W harcerstwie to się potwierdziło, coraz bardziej czułem jak ważny jest stosunek obywatela do swojego państwa. Gdy pojawił się czas gdy społeczeństwo zaczęło źle wypowiadać się o sowim państwie, narodzie, rządzie – nie rozumiałem tego. Nie było to dla mnie tak ważne, bo oceniali wg mnie to, co nie powinni oceniać w kryteriach patriotyzmu. To nie to, to ocena rządu, władzy, a nie stosunku do swojego państwa. Z złą sytuacją w Polsce spowodowaną nieudolną władzą ludzie zaczynali uciekać z kraju co trwa do dzisiaj. Twierdzą, że lepiej jest gdzieś daleko, byle nie w Polsce, nie tutaj, nie w takich warunkach, nie z takie pieniądze. Trudno im nie przyznać w pewnym sensie racji, jednak śmiało i otwarcie nazywam ich tchórzami, lub ludzi, którzy idą na łatwiznę. Uważam, że nie o to chodzi w życiu. Tak odpłacają się swojemu kraju, który ich wychował, bez względu na to jak. Już nie wspominając o tym, że ludzie nie są świadomi jak wiele dla nich zrobił kraj, miasto, rodzina, rówieśnicy, itd. Właśnie, gdy tak właśnie myślałem o tym wszystkim, przyszła pewna refleksja i o mnie. Zacząłem czuć pewną odpowiedzialność wręcz za miejsce, w którym się wychowałem, za miejscowość w której dorastałem, do której chodziłem do szkoły, w której bawiłem się, grałem w piłkę, byłem harcerzem, w której trochę nabroiłem, w której żyłem. Odpowiedzialność połączoną z podziękowaniem za to co dla mnie zrobili ludzie, którzy mnie wychowywali, którzy się mną opiekowali. Problem polega też na przyznaniu się do tego, co naprawdę dla mnie zrobili ci ludzie, nauczyciele, opiekunki w świetlicy, rodzice przede wszystkim, rodzina, wujkowie, ciocie którzy się mną opiekowali gdy rodzice nie mogli, środowisko rówieśnicze, które nauczyło mnie życia w grupie, społeczeństwie, które pokazało mi życia, używki, co nakłoniło do refleksji nad życiem, nad jego złymi stronami, nad oceną tego wszystkiego. Wiele takich środowisk rówieśniczych było w moim życiu i każdemu coś zawdzięczam, bez względu na to co się działo. To wszystko dzisiaj jest doświadczeniem, które przekształca się, czy daje początek jakieś refleksji, refleksji nad tymi wszystkimi przeżyciami, doświadczeniem. Dzięki refleksji mam możliwość ocenić życie, przeanalizować, przemyśleć pewne sprawy. W konsekwencji nie popełniać tych samych błędów, budować system wartości, światopogląd, wykorzystywać doświadczenie. Rodzinie dziękuję za podstawy życia, za chęć nauki co zawdzięczam mamie, która ciągle powtarzała, że uczyć się trzeba dla wiedzy, by być mądrzejszym. To chyba utkwiło mi najbardziej i na studiach uświadomiłem sobie, że dobrze robiła. Były też złe wspomnienia, bardzo złe, ale one mają decydować za wszystko. Pewne rzeczy są działaniem nieświadomości, tak sobie to uzasadniam i dobrze mi z tym. Ojcu dziękuje za wiarę we mnie, za charakter walki, charyzmy, za pokazanie ciekawostek w życiu, że warto mieć jakieś hobby, że człowiek może zajmować się wieloma rzeczami, za pracę satysfakcjonującą którą ma, za jego przykład życia. Jest jeszcze masa błahostek, które pamiętam, które mógłbym wymienić, ale pewnie z czasem przypominał by ich tyle, że mógłbym pisać i pisać.
Do czego tak naprawdę dążę w tym tekście?
Chcę odwdzięczyć się im wszystkim, nie zawieść ich. Wrócić do Ostrowa Wielkopolskiego, do domu mojego, tam działać i tym działaniem pokazać, udowodnić ludziom że nie na marmę przesiadywali ze mną dniami i nocami, użalali się nade mną, krzyczeli na mnie, pomagali mi, rozmawiali ze mną, kłócili się ze mną, pokazywali mi dobro i zło. To wszystko miało jakiś cel, wierzę w to. Dokonali jego, teraz doszedłem do etapu samorealizacji, jestem na studiach, sam decyduję o swojej nauce, bo jeszcze jest mi potrzebna, a w konsekwencji decyduję o swoim własnym życiu. Jednak moje życie już od urodzenia nakreśliło miejsce mojego działania, służby, pracy, założenia domu, rodziny. Tak postrzegam swój osobisty patriotyzm lokalny.

This entry was posted on poniedziałek, maj 12th, 2008 at 10:39 przed południem and is filed under Polska, Myśli, Ostrów Wielkopolski, Pamiętnik znaleziony w starych nutach. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.